Pod wieloma względami to pierwsze Święta... pierwsze u nas, pierwsze dla całej rodziny w W-wie, pierwsze w połączonym składzie rodzin, pierwsze, gdy my gościmy Rodziców, pierwsze "świadome: święta Stasia... On cieszył się w swej dziecięcej otwartości, szczerości z tego niecodziennego spotkania z całą Rodziną w tym samym miejscu i czasie.
Dorośli mieli chwile wspólnoty ale tez odosobnienia, potrzebnego przy takiej ilości osób na małej powierzchni mieszkaniowej ;) i tu pomagały książka, sudoku, komputer (!), papieros... A wspólne chwile to gotowanie - dwie babcie, każda ma swoje sposoby i tajniki kulinarne ale
dogadywały się w kuchni bez problemu. Młodsi wiekiem i stażem kulinarnym tez ambitnie pomagali i wnosili swój wkład w świąteczne obiady. Było wesoło - każdy miał swoje zdanie na
tematem danego dania, swój sposób, pomysł jak i co przyrządzić ;)) Dziadek był
nieodłącznym towarzyszem Stasia, tata był gospodarzem trzymającym całość w ryzach... Wszystko i wszyscy mieszali się ze sobą, konieczne
były luz, wsłuchanie się w drugiego, a czasem zdecydowane postawienie na swoim... Nie było żadnych
zgrzytów, niesnasek,
kłótni czy obrażania...
I w sobotę po
Świętach wszyscy się rozjechali... I wtedy poczułam w sercu i duszy pustkę...
Zostaliśmy we trójkę a ja miałam poczucie, że Święta już
minęły, że to już koniec... Kilka dni i tak wiele osób przyzwyczaiło mnie do gwaru, do nieustannej obecności kogoś obok... Zabrakło gwaru, śmiechu, czasem zbyt
głośnej rozmowy, dyskusji, żartów, docinków... Pozostało wspomnienie, wspólny wysiłek przygotowań i poczucie że
się udało ;) Staś też często wspominał babcie i dziadka - mówił babka, dziadzia... I powoli dochodziło do niego, że
już pojechali do domu, papa...
Ja mam poczucie, że nasza Rodzina jest naszą największą wartością w życiu. I jestem bardzo szczęśliwa, że Staś może dorastać w gronie takich babć, dziadka, cioci i wujków. Szkoda, że takie odległości nas dzielą, ale fantastycznie, że mimo tego tak jest nam razem dobrze...
Po gruntownych i finałowych porządkach - nasza pierwsza choinka! Wysoka do sufitu, pachnąca, zielona, piękna jodła. "Choinko piękna jak las, choinko zostań wśród nas..."Staś był zachwycony - wielkie drzewo z ozdobami nagle wyrosło w rogu pokoju ;) I zaczynają zjeżdżać się pierwsi goście - najpierw babcia Grażyna a następnego dnia wszyscy pozostali goście. Nas absorbują ostatnie zakupy wśród tłumu i wyczekiwanie na zapowiadany śnieg! Przedświąteczny obiad z całą Rodziną - Staś oszołomiony i szczęśliwy - tyle ludzi - dziadkowie i wujostwo naraz! Rozpoczynamy gotowanie: barszcz, kompot z suszu, sałatka warzywna, piernik - gotowe w przeddzień Wigilii. A w Wigilię już od rana dalsze przygotowania... I ostatnie dekoracyjne szlichty - lampki na ścianę zawieszają wszyscy panowie, lampki za oknem już świecą. Czuć świąteczne podniecenie, entuzjazm... A jak Staś drzemał to przygotowanie stołu i gotowe, czekamy aż Staś wstanie ;) Wigilia - opłatek, modlitwa, kolacja, rozmowy, żarty, śmiechy, wszechobecny głos Stasia - atmosfera inna, magiczna, rodzinna... I wszyscy czekają na ten moment - na prezenty ;) Tradycyjnie, tuz przed deserem, dziadek zajmuje Stasia w jego pokoju, wyglądają Gwiazdki/Dzieciątka/Aniołka. I już - pod choinką są prezenty! Staś wpada i bierze pierwszy z brzegu swój prezent, reszta go nie interesuje ;) Tata rozdaje prezenty reszcie Rodziny. Gwar, szelest papieru, folii, kokardek... Śmiechy, okrzyki zaskoczenia, podziękowania, oglądanie prezentów, nie tylko swoich ;) A każdy najbardziej zainteresowany - co dostał Staś ;) Każdy z nas gdy był małym dzieckiem marzył o takich zabawkach jakie teraz są... I stąd każdy chciał dotknąć, odpakować, pomoc złożyć nowe zabawki. Każdemu momentowi towarzyszyły zdjęcia. A potem Staś poszedł spać pełen wrażeń, zasypiał jak zwykle - tylko z dziadkiem - a my do późnych godzin siedzieliśmy i debatowaliśmy... I tak minęły kolejne dni Świąt - obecność całej Rodziny z głównym uczestnikiem zdarzeń - prawie dwuletnim Stasiem. Lekka infekcja i mróz uniemożliwiły Stasiowi wyjście na spacer - wobec tego dziadek został z nim w domu a reszta udała się na spacer na Stare Miasto, podziwiać świąteczne oświetlenie miasta ;)))
ż od kilku dni był uprzedzony, że wkrótce przyjdzie Mikołaj, jeśli będzie grzeczny. Nader często to zdanie pomagało w sytuacjach kryzysowych, kiedy Stasia główną wypowiedzią było "nie!" ;) Wtedy zdanie - "Mikołaj przychodzi do grzecznych dzieci" zmieniało cudownie Stasia w grzeczne dziecko ;)
ział "Tak!" i Mikołaj zaczął wyciągać prezenty: klocki Lego, znikopis i ciastolina. Staś z ochotą przyjmował prezenty i wtedy strachu już w ogóle nie było ;) Mikołaj szybko się pożegnał i poszedł żegnany przez Stasia "Papa, do zobaczenia!". A potem nagle wrócił Tata, jakoś dziwnie miał zaczerwienione policzki... ;))) A na fotkach widać to niezwykłe spotkanie oraz radość z prezentów ;)
